|
|
|
تماس با ما
|
ولادت با میمنت محمد "ص"
روشنا ســازد خــدا تا شام ما را مستمر سر کشد خورشید خاور از گــریبان سحر ابر نیسان پر کند بطن صدف در روزگار پا نهـد بــر بام گـــردون نخبه ی نسل بشر با ولادت ای مه ی تابان بــرج کــهکـشان روز از دامان شب بیرون نهد شمس و قمر در شعــاع روشنی بخت آور روی زمین داند عـاقل اینکه باشد ژرف دریا پــر گهر عیسی مـــریم بــزاید در دل شــام ســیه کـــور مـادر زاد گیتی را کــند بینا مــگر دیــد بینا میشود مـا را چـــراغ رهنمون گمرهــی ریــزد بپای خرمن هستی شرر دست الفت را برد بر قلب انسان حــزین میکشد چرک نهان از کوره را های جگر آب حیوان میچکــد از قطره ی لعل لبش راست میسازد به حرف لطف چشم کجنگر تا بسوزد خـرمن خاشاک از روی زمین نور دانش میشود در خطه ی ما شعـله ور تا بگیرد باغ و گلشن رونق ازهار فضل از همایون شاه لولاک آورد گلبرگ تر گــر بریزد سایه ی لطفش به ارباب قــلم میشود استاد (فضل)از فضل او صاحب اثر قرب شفقت جا دهد انرا که فارغ از ریاست در بحار رحمت حق کشور دل غوطه ور کیش آن عالی جناب است همچوگلبن گل شگوفت زین درخت معرفت از چی نمی خواهی ثمر تا نگـیری محکم از دامــن شرع مصطفی مرغ پروازت ندارد ای مسلمان بال و پــر لطف و مهر از درس آیات کتابش برملاست کین درون دیگ ما جوشد جو جانی در سقر قــتـل انسان در بیاناتش قــرین کــافــریست انتحــاری میدهد دامــان دین بــر دست شـر نخــل باغـش از گــزند ما کجا آسوده است ما چو طفلان سنگ می باریم بر شاخ شجر میرود(فرخاری) با موج گنه باغ بهشت فهم این مضمون نمی گنجد به مغز بی هنر
ارباب دگر طالب ار خواهدکه گیردبازارباب دگـــر بازپیــــچاندجهان در قعرسیلاب دگر ازچه نایددروطن خواند نماز بی ریا بانگ بیجامیکشداز کنج محراب دگر درتباین بینم ارملای مسجدحق به اوست نغمه ی سازم نمیخواندبه مضراب دگر ((خواب غفلت خانه درچشم گرانجانیکه کرد)) گستردبرغفلت خودبســـــترخواب دگر ازدرون چرک خودهژمونی سرمایه دار میدهد مارا همی برگود گرداب دگر نبض گیتــــی راخراب آباد میسازد ستم میزندبرفرق آن تا گرز سهراب دگر منبع فکـــرم که دارد در بغل آب حیات میفشانددرگلویش تشــــــنه راآب دگر برق آهــــــم پرتو افشاند چو مهر آسمان میدوی بیجا به طرف کرم شبتاب دگر دست خودنازم که میبخشدبه من نان حلال نیست فخرارمیخوری ازدیگ وبشقاب دگر درنظام توست(کرزی)مایه ی رنج و نفاق می نهد(فرخاری) برجا سنگ تهداب دگر
گنبد چنبر
قلم در روشنی با برگ و ســـــر دفتر کنــد بازی اباطل در هوا با خاک و خاکســتر کنــد بازی دهدیک جام می زان هردولب محبوب سرشارم به پابوس خیالش ساقی کوثر کنــــــــد بازی چمد گرسروبالایش به بزم بیدلان گاهـــــــــی به فکر چشم بیمارش مل و ساغر کند بازی گناه من چو کوه است همچو کاهی میشود فردا شفاعت روز محشر نزد پیغمبر کند بازی بریزم طرح نو تا کهنه مدفون ابد گــــــردد چکش همواره درسندان آهنگر کند بازی به وحدت ما شویم در بازی چرخ ستمگستر به نیرو پیش چشمم سد اسکندر کند بازی سواد افتد به چشم بیسوادان وطن روزی زمین در زیر پای طالب سنگر کند بازی هیولای جهالت زیراین گردون دون پرور چوخاشاکی میان آتش و اخگر کند بازی زقلب پاک بیرون آورم معنی دوران را مضامین دربن هر خامه و مسطرکند بازی ستمگرروزفردا میفتد در ورطه ی دوزخ چو اسپندی درون کاسه ی مجمرکند بازی شود روزی که طارم بر مراد بینوا گردد که(فرخاری)به زیرگنبد چنبر کند بازی
آستین ذره ((عیب جو چندانکه عیب از ما بدرمی آورد غیرت مازور برکســـب هنـــــر می آورد)) گربیاویزدبه حرف نازکم از راه خشــــــــم دست عبرت را به زودی در کمر می آورد نخل مینازد که گیـــــــرد میوه درباغ وجود بید مجنـــــون درلب جو کی ثمر می آورد خشک باید آب از رخســــــــار ارباب ادب انتحـاری برغریبان چشم تر مــــــی آورد ازنیام خود کشد طالب همی شمشــیر کین زیر نام دین به قتل ما سکر مــــــی آورد یک ابر قدرت که میخواهد شود گیتی خراب خانه ی زنبور را در شورو شر می آورد تاکنـــــد بیــــــــــداد بر ابنای مظلوم وطن دیو جهل اندیش و قاتل را قطــر می آورد نازم آنکس را که دارد دربغل خورشیدومه روز روشن را زبالین ســــــحر می آورد لفظ پاک اندیش را دیدم که در سیر زمان ازنهان خود عیان شیرو شکر می آورد میشود آبستن ار مام صدف درروزگار درمحیط آبروطفل گهر مـــــــــی آورد بچه ی دانای میهن گر شود همت بلند وز درون ابراگر خواهد لمر مــــی آورد آستین ذره را بشکافی (فرخاری) اگر ازوجود مهر و مه برما خبر می آورد
عصر نوین میشود روزی حقیقــت بیــنقاب آید بــــــرون ازدرون ابر ظلمـــت آفتاب آید بــــرون پرده ی مکرو ریا افتد زروی بد ســــــــگال دختررز نزد شیخم بی حجاب آید برون صوفی ار نوشد دوجام از فکرت عصرنوین میدرد نظم کهن از رخت خواب آیدبرون ازتلاش کوهکن گردد خروشان آب صاف از گلوی تشنه ی جام سراب آید بـــرون مام میهن را نمیشاید ستـــــــــــرون تا ابد عیسی مریم به انجیل و کتاب آید برون با ریاضت میتوان آری به کف در یتیــــم گوهر اینجا از صدف پرپیچ و تاب آید برون سفله از بالا نشینی کی شود بالا نشیـــــن ازمیان موج بیتـــــــابی حبــــاب آید برون بومها بر بوم ما جای پرستو لانه ســـــاز از فراز شاخ گل صوت غراب آیــد برون بسکه میبارد زگردون رنج برفرق غریب از دل پر آتشــــــم دود کباب آیــــد برون از کتاب مکتبت (فرخاری)جستم راه نیک رهنورد راه تو هر شیخ و شاب آیدبرون
مولانا عدالکبر (فرخاری) شهر ونکوور کانادا
ریحان جنت
چشم ارکشم زجیب تماشا به ســـوی تو افتم به زیرچوب خطرناک شــــوی تو یابم نشان زقدرت یکتــــــــــای لایزال ازلابــــــلای آیــــــت خوانای روی تو نازکتری زبرگ گل وفرش یاســــمین بینم مسیر آب رود از گلـــــــــــوی تو از بیخ و بن سلاله ی ریحان جنتـــــی گردد خجل غزال ختن پیـــش بوی تو تلخی کند به کام کسان آب سلسبیــــــل آب زلال نوشد اگر از سبــــــوی تو ازکسوت کسوف شود روز همچو شام افتد بروی ضفحه ی خورشیدموی تو تابشکند طلســــــــــم هنرظلمت محیط روشن شود چراغ ادب ازسکوی تو بازی روزگارمرا دست اگر دهــــــــد چوگان ماوعرصه ی میدان گوی تو هرجادلیست غوطه زنددردل شــــــرار یابدره وصال به یک چارســوی تو (فرخاری)سازوبرگ سخن میبرد به چرخ خوش میخوردبه گوش فلک گفت وگوی تو مولانا عدالکبر (فرخاری) شهر ونکوور کانادا
سراب
مهتاب ناگـــــزیر کشـــــــد ناز آفتاب مهـــــر آورد در خشـــــــش مه از ره ی نیاب کی در نهاد شـــوره بود رویش نبات آید اگـــــــــر زجوی فلک آب تا رکـــــــــــاب از حرف پوچ کس نرسد در مقام فضل جای نشست کــــــــــس نشود خیمه ی حبا ب شیخم ز صدق دل ننهد سجده بر زمین از پشـــــــــــــــم ریش هدیه دهد تار بر رباب آب رخم به خشـــــم ستمگر توان دهد آتش جســـــــــــور تر شود از گریه ی کباب بلبل زباغ رخت سفر بست با دریغ خوانــــــد نوا به شــاخ گل باغها غــــــــراب آنکس که خون خلق مکد زیری نام دین فهمش زدین خرافه ی چند است از کتـــــــاب جنس لطیف زن که برد رنج روزگار مردی نــــــــــــــدارد آنکه دهد لطف را عذاب بریک نواخت کارجهان نیست تا ابد دارد زمان به مکتب خود درس انقـــــــــــلاب قدرم رود به پهنه ی افلاک بی ستون نوشم زجام فضل ادب قطره ی شــــــــــــراب (فرخاری)از نظام کنون عدل را مجـــوی آب از کجاست در بن این کاسه ی سراب
مولانا عبدالکبیر (فرخاری) ونکوور کانادا
استمگر استمگراگرپرنشود جیب کلانت خوردی نکند اسپ جهان درته ی رانت برمسند قدرت ببرد تکیه فقط دزد پیوسته خورد لقمه ی ناپاک ددانت گیری تو نشان آهوی دلداده به کهسار هرگز نرودجز به هدف تیر کمانت خرم نشود یک دل بیچاره زظلمت سرمایه ی غم پروری چیدی به دکانت قدرت نبود پیر برد راه به منزل دادی به هدروقت خوش و عمر جوانت انترنت اگر جلوه کند در دل تاریخ اسرافیل اگرسوربکوبد به گمانـــت بیداری تو تا ابدالعمر محال اســــت چون صخره ی آسوده بود خواب گرانت بیدار شود توده- وراز خواب زمستان شاید که کشد ازره ی ... گوزو فغانت دهقان هنر پرور والا گــــــهر ما دونان که برند طرف دهان لقمه ی نانت برساغر این بیخبران هیچ مریزید آبیکه برون میچکد از چشم رزانت
(فرخاری) به تلخی شنود گوش بد اندیش حرفی که برون میجهد از گنج لبانت مولانا عبدالکبیر (فرخاری) ونکوورکانادا
خاک وطن
هرسوخته جا نیکه شــد ازخاک وطـن دور چون بلبل بیچاره زگلزار وچمــــن دور از ناف ســـــــخن مشک نیاید به دمـــــاغم چون آهوی افتــــــاده زدامان ختن دور قدرت نبـــود در دل تاریکـــــــــ غریــــبی ازعرف ورواج وادب و لطف سنن دور جفتــــــی که بود تاق در اقلیــم جــــــهانی رفتــند جدا هریکی از سیــــب زقن دور برگــــــور نــــــیازی نبود مرده ی مـــارا افتـــیده به دریا شــود ازناز کفـــــن دور دانشور گــــــیتی نبرد جان بســـــــــلامت حـــلاج نشد گردنــش از تاررســــن دور تا دامـــــن میـــهن به کف خویش نگـــیرد آواره کــجا میشود از رنج و محــــن دور مفت است گران هــــــیچ مخور تاکه توانی هر لقــمه ی سایده کن از راه دهـــن دور فضل الحق (فضل)است چوخورشید به کشور خواهم که بود از خطر عصروزمــن دور (فرخاری) به چوگان بــــبرد گوی زمیـــــــدان شعرش چو گهر در صدف از چرک و لجن دور
مولانا عبدالکبیر (فرخاری) ونکوور کانادا
چرخ گردون
آسیاب است چرخ گردون برسر نوع بشر در میان سنگ هـا سایـد فقیر و کـارگــر نان دانـشور بـود آلــوده با خــون جـگـر برغریبان رنج و نان آور، به خان معتبر طفل دهقان از کتاب و علم دانش بیخبر هــر یتیـمی را کــه مـی بینـی در آغــوش زمــان یـا پـدر یـا مـادرش افتیده در کـام د دان گر چه در ظاهر به خون آغشته است تیر و کمان ماشه را گر می دهد فکر جهالت پیشگان دست ارباب ستم در خون انسان غوطه ور زیـر عنوان دیانت رفته آخـونـدم بخـواب چشم بد اندیش قاضی الگوی جام شراب بولهب ها حامی پیغمبر و شرع و کتاب بـرامید آب جسـتم کـاسه ی دشت سراب زان درخت باغ ما خالیست از برگ و ثمر هــمچــومـن در دامـن گـیتی نبینی سیـنـه چــاک مثل مـور افتاده ام از نا تـوانی روی خـاک روز و شب زخمم زنند چون نیش ماران ضحاک ترنگردد ساغرم خشک است جوی آب تاک میکشد طالب نهال باغ با تیر و تبر چشم رهبین کاروان زندگی راند به پیش این عمل گر افتخارم شد ، خورم از مـار نیش مانـع رفتار بهتر هیچگــاهی نیست کیش لیک آخوندم دهـــــد دستور و فـرمـان دریش ما و این بیچاره اشتر بسته در پالان خر میـکـشد دانش بـجـــای جـهـل دست از آستـیـن تــا مــقــام آدمیت را بــرد چــرخ بــرین گر چه "فرخاری" فلاحت پیشه ی عصر نوین مـی گذارد قـلبه ی دور گهن روی زمین پاره میسازد زمین کشت مارا گاو نر 13 اکتوبر 2011 مولانا عبدالکبیر فرخاری ونکوور- کانادا
لطف پسر
پـیر ار پدر، به سایه ی لطف پسر شود
لبـریـز جـــام بـار دگـر ،ازشکـر شـود
پـیرایه ده به بزم فلـک میشـود کــسی
خــدمت گــذار مــردم اهــل بصـر شـو
دختر گل
رهبری در شب چراغ ماه و پروین میکند چشم نابینا عصای دست رهبین میکند
درویش هنر پرور
غـنی برخویش مینازد که جـام زر زجـم دارد سر رفعت به گـردون نزد ارباب حشم دارد رزنج دیگران لبریز دارد کیسه چون قارون شب راحـت در آغـوش پـری پیکر صنم دارد رود در خواب ازشب تا سحردربسترسنجاب چه پروایش دل همسایه گر سیلاب غم دارد بدرویش هنر پـرور بـنازم کز سـر غـیرت نسایـد سر بپیش کـس که مـال بیش و کم دارد برنـج دست خـود بالـد که یابد لقمه ی نانی نـگویـد در دل شـب حـاتم طـایی کـرم دارد مقام فقر میگوید حلال است هر حرام اینجا گـناهـی کـی شـکار آهــوی بیت الحرم دارد رود شبـنم ببام کاخ کیهان هر سحـر گاهی بگیرد دربغـل خـورشید تا یک قـطـره نـم دارد ز جمع نفـی و اثـبات است کنه زند گانی ها سـر باطـل زنند آخـر به ژوبینی دو دم دارد ندارد حـرف بـی معـنی به بازار ادب راهی سخـن هـنگام شـادابی نـوای زیر و بـم دارد کلام آبستن طـفـل حقـیقت میشود روزی سخنورچون صدف مضمون گوهردرشکم دارد
نخل مراد
گوهری همچون صدف ازقلب روشن میکشم ترجمان فکرتم آیین سوسن میکشم دوستان از دوستی بار آورد نخل مراد تنگنا ییها ز فکر تار دشمن میکشم حاصلی درزندگانی ازچه رو ناید به کف خوشه چینم منت ارباب خرمن میکشم فرق آدم راز مخلوق دگر دانی که من ساربانم بی جرس زنجیر توسن میکشم من مسلمانم زره آورد آن صاحب جلال بر گناه همچوکوه استار دامن میکشم ناز استقلال را نازم که در سیر زمان تاهنوز احساس رنجوری زجرمن میکشم سایه ی طرف کلاهم چشمه ی خورشید بود این سرشوریده حالا پای چکمن میکشم دوستان زین پیش میبردم به خود بارگران سایه ی خودبعد ازین چون کوه برتن میکشم مشک می بیزد همی پرویزن الفاظ شعر بانسیم این مشک را هرسو به دامن میکشم وحدتی چون صخره گرافتد میان ماه و من سرمه از چشم بد اندیش نریمن میکشم مشت واحد میشود اقوام محروم وطن اشتر صد ساله از سوراخ سوزن میکشم (فضل) حق(فرخاری)گیرد دستم هنگام مصاف خار یأس از بیخ و بن از باغ میهن میکشم
مسلمـــــان مسلمان ازچه زیب و فــرنـــدارد درخت باغ مومن بـر نــدارد نگیرد حاصـــلی اززنـــدگـــانـــی به نظم زندگی دفتـر نـــدارد فــروافتیـــده درگـــودال پستـــــی به دانش یک قلم باور نـدارد گهردرسینـه ی کــافـــر هنـــرور دل مسلم ازاین جوهر نـدارد فتد درخاک پای مـرده یــی چنــد چــراغ راه پیغـمبـــر نــدارد رود برخانه ازراهیکه ره نیسـت که پای رفتنی بـردر نــدارد بردبــارگـــران ظلمــت و جهـــل توان بردنش را خـر نـــدارد اگرخواهی رود برچرخ گــردون شترمرغیست بال و پرنـدارد بگرید خون جهان ازظلم طـالــب گهی ازغم دو چشم ترنــدارد دعا خواند اگـــردرکنــج مسجــــد زدل این حرف باداور ندارد مسلمان راخدا هرگز بـه گـــیتــی زبون پنچه ی کـافــر نــدارد به گوش دل نمی افتـــد نــوایـــش سخن جزیاوه برمنبر نــدارد کنون افتاده چون خاشاک برفرق زپایش لحظه ی سربرنـدارد بگوید بـا هـــم اربــاب دیـــانـــت که کافربرسرخود نـر نــدارد وطن درحالت نزع اســت دانـــی نظام عسکری افســـر نـدارد زتخنیک جهان ســـوزن نســـازد دمـاغ آییــن آهنگـــر نـــدارد مرو(فرخاری) خودبرجنگ جان کاه که جانت جـوشـــن و مغــفــر نــدارد
آبستن صبح
خامیست اگر عشوه کند فرد سبــکســر روبه نخورد لقمه زچنگــال غضنفـــر سوزدنفسم شاخه ی خشکیده درین باغ خاشاک شود مشتعل ازجرقه ی اخگر پیکارنیاکان شمـــا گــرم مـــدام اســت خیزدشرر تازه بـــه هـــر حــال ز آذر گرم است چو آتش بدل خاک ستمکیش آهیکه برون می جهد ازسینه ی خیبـر رزمم هوس شعله فشانیست درین دیــر بزمـم نکنـــد خاطـــرافســـرده مکـــدر بیهوده مـریــزم گهــرچشـــم به دامـــن طعم نمکم نیست درین کاســـه میســـر شاهد نشود رام چـو آهـــوی بیـــابـــان آهوست به گفتار من و رســـم پیمبـــر درگوش سخندان نــرود یــاوه ی مـــلا صوت وزغش نیست رسا برسرمنبــر بیتل ندود دردل این دشت خطــرنــاک بینی هنر خیزش شبدیـــز بــه سنگـــر با جهل هم آغوش بود مـــرد مسلمـــان تا بد هنر مهر به فـــرق ســر کــافــــر (فرخاری) امیداست شود شام سیه روز آبستن صبح است جهــان دردل خـــاور
انســــان انســــان اگـــر زراه ادب دور میــشـــود خالی سرش چوکاســه ی تنبــور میشــود غورست همی چومیوه ی تلخ درون باغ دشمن به(فضل) و معرفت(غور) میشود بخشد حیات تــازه مــرادر دل حـــزیـــن عیسی دمیکه کاســـه ی فغفــور میشـــود گیتی اگربه کام منش چرخ می نخـــورد تنگ و گشاد زندگی چون گــور میشــود دربزم و رزم مسنـد مـــن شـــد دلاوری بامن مصاف دشمـــن کمـــزور میشـــود باشد (سلیمی) همچـــو گـــل بـــاغ آرزو شعرش به چشم کور زمان نور میشــود پروین آسمان ادب دیـدمـــش بـــه نظـــم درشب چراغ ظلــمت دیجـــور میشـــود درپهنه ی جهان شگــــرف ازهنـــروری چون (رابعه) زبان زدو مشهور میشـود کرزی نهد به دامن طالب ســر غــــرور بادشمن شکستـــه دلان جـــور میشــــود چرخ فسـاد دردل شـــب پــاس میـــزنـــد کشور زمکر فتنه گران چــور میشـــود تبعیض اگرزریشه نخشکـد دریــن دیـــار میهن بسـان لانــه ی زنبـــور میشــــود کرسی نشین قدرت اگر میشـــود خســـان انصاف از حریــم وطــن دور میشـــود (فرخاری) دربساط تنعم نخفته به جایت اگر به گلشن لاهور میشود ونکوور، کانادا
مــــادر مادرم خشت نخستین ریخت بـــربنیــاد مـــن میکشد رنجی که سـازد بستــر ایجــاد مــن دربساط زندگی چـــون آب میبخشــد حیـــات همچوشیرین میروددرکوچه ی فرهــاد من مادرست بربـوعــلی بخشــد مقـــام ارجمنــــد بی وجودش کی رسدبرمهرومه کهزاد من درجهان ازلطف خودبخشدهمایـون گــوهری همچوفردوسی بزاد ازتوس ورکنابــاد مــن هرچه آرم وربکف درزیرچــرخ نیـل گـــون زان او باشـد همـــی تـــافکــرت آزاد مــن قلب نازک رادهد برغم زشبهــا تــا بــه روز تابرد فرسوده گـی هــا از دل ناشـــاد مــن دردل خاک سیه اندیشه اش سوی مـن اســت بشنود آهنگ پـــرســـوز دل بــربــاد مـــن گرچه خوابست درمیان گورتاریک ومخوف ازدیار بی کسی هـــا میـــرود فریـاد مــن مادرم گوید چرا وا مــانــده یــی از کــاروان برسکوی آسمانهـــا میــدود همـــزاد مــــن انتظارمام میهن وحــدت مـــا و مـــن اســـت درکمین است دوستـــانــم دشمـن جلاد مـن دست استمگر ببند ازپشت تـاگـــردد زبــــون میهن ویرانــه گــردد کشــــور آبـــاد مـــن درکلام من نگنجد وصف این عالی جنـــــاب کی ادا دارد صفاتش نظم بـی انشــاد مـــن درخزان زندگانی نیست (فرخاری) درست تکیه گاه خود نسازد بـــازوی فـــولاد مــن
به پیروی از دو شخصیت گرامی: استاد (فضل) و استاد (عنایت)
(فضل) را بردامن مرد سخن پیچیده ام بر(عنایت) نامه برلطف پرن پیچیــده ام تادهد نیسان به دامان صدف آب حـیات طفل گوهر رابه دریای عدن پیچیــده ام همچو خاشاکی ندارم سود، دردیرکهـن نابجا درگردش چرخ و زمن پیچیــده ام زن که دارد فکربرترازکتاب زندگــــی دست وپایش را به زنجیرسنن پیچیده ام کی تواند سرکشدازروزن علم و فنـون رسم وآیینش به دوران کهن پیچیـــده ام تادهد بوی ادب نظم سخنور دردمـــاغ مشک آن ازناف آهوی ختن پیچیــده ام ازدرون صد لجــن زارآورم درّ یتیـــم ارتباط معنوی برمرد و زن پیچیــده ام سرمه گیرد بلبل آواره درشــاخ چمــن ساز موزون را به منقارزغن پیچیده ام تابیابم لقمه نـان برکــف زارباب لئیـــم دست خودبردامن هربی وطن پیچیده ام
تادهی (فرخاری) انسانی به دوران نوین شوکت سرمایه درچـاه لجـــن پیچیـــده ام
وصف فرخار
خوشا فرخارو آب خوشگــوارش بگیرد کوثــرآب از جـــویبـــارش صدف زاید اگـــر در گهـــربـــار بـــرد گــرد یتیـــمی از غبــــارش بهشت عدن را پیـــرایــه بخشـــد شکوه یاسمــیـن و مـــرغــــزارش زشب تاروز نالد قمـــری شـــاخ نگیرد آشیان جـز گـــل هـــزارش مزارشیخ را شیخیست مــدفـــون ملک ساید ســر خودبـــرمـــزارش کند بــاز،ارنسیمـــش جیب گلبــن فضــارا پـــرکنـــد عطر بهـــارش به فـــردوس بریــن بــالانشیـــنی نیــابــی راحـــت زیـــر چنــــارش دهد کیفیــت صهبــای گلـــرنــگ خوری انگـــور باغ میـــوه دارش شکست آیینه ی شهـــد زمـــانــرا غریو دلنشــــین چشمــــه ســــارش بخون آغشته بینم چرخ گـــردون شررخیــزد زدشـــت لالـــه زارش به پـــرواز آورد مـــرغ اجـــابت دعای صوفـی شـــب زنــده دارش زدانشمند نامـی همچـــو (حجت) بلنداست برفلک صیــت وقـــارش به حسن و دلبری حـــوربهشتـــی نــدارد همــسری پیـــش نگـــارش پری زادش پری کوی قــافســـت که عمر جـــاودان بخشــدخمـــارش شفق خیزد به گردون دردل روز به بیرون سرکشــد گرگــلعـــزارش فشار کلک ناهنجـــار بیجــاســت نبـــردارد لــب نــــازک فشــــارش پی تحصیل دونـــان ســـرنسایـــد به دو نان مردم خــوارو نــــزارش به مغز دشمنــــان سفلـــه پـــرور چونیش عقرب است مژگان خارش زدست دشنه ی دزدان خونخــوار دیگرگون گشته حال بـی قــــرارش همان بلبل که پارافسانه میخوانــد کنون ناید به طرف شـــاخســـارش نباشد کله ی کـاری بــه سرکـــار که بیجــا میـــرود آب از کنـــارش هزاران ناله ی سربستـــه هــرآن برون ریــــزد ز قــلب داغـــدارش هنــوزآهنـــگ مـــلای سیـــه دل کشـــد تیغ ستـــم را بـــرشکـــارش
به جنت هم طرازآید زمانـی بکارفکر (فرخاری) دیارش
میهن می سزد میهن فشاری نســـل دوران دربغــــل ارتجاع کهنه دارد فکر عصیان دربغــــل خواهمت گیری توروزی درس مضمون زمان می بری برآسمانها قدر انســــان در بغـــل روزگار آخرفشـــارد دســــت اربـــــاب هنــــر سیر این گیتی نگیرد ریش پغمان دربغــل ازچه میخواهی که باشد دامنت کانــــون فقــــر سیل اشکم تا بریزد همچو باران در بغــل ابرجهل آرد به بام زنـــدگــی زنــــج و گــــداز میخلد پیوسته دردل خار حرمان در بغـــل تحفه ی بازار غربت را نمیدانی که چیـــــست تکه ی چرک نفاق آورد افغـان در بغــــل کفروحدت را نصیب چشم روشـــــن میکنـــــد درنفاق افگنده مسلم طرح شیطان دربغــل توده ی ناآشنا امروز زیــر دســــت وپاســــت میشود فردا چو سیلابی که طوفان در بغل گردت آید همچو رستـم در نبــــرد روزگـــــار تاگریزد دشمنـــانت بنــد تنبـــان در بغــــل قاضی چون زالو مکد خون یتیــم و بیـــوه زن شحنه با خود میبرد لعل بد خشان دربغــل زاهد پشمینه پـــوش آورد از دیـــن ارمغـــــان انحراف ازحق پرستی گرچه قرآن دربغل ازخطوط صحفه ی سیمای (فرخاری) عیان داغ یاسش روشن است ازخم هجران دربغل
مولانا عبدالکبیر (فرخاری) ونکوور، کانادا
به استقبال ازمطلع یک غزل حمیرا (نگهت) دستگیرزاده: به صدای خسته ی مــن نــــفس بهــــار تابــــــد به شب گـرفته ی مـــن گـــــل یاد یــــار تابــــــد گهــــر وقــــــار زپــس هـــــزارپـــرده، گهــــروقـــــارتابــــــد زمیان گــورتــاریــــک، دل داغـــدار تابـــــد اثرشکست موجم، به محیـــط پــــرتلاطــــــــم توزنی اگربه سنگـــم، نفــــس شــــرارتابـــــد اگرم که دیووحشــــی، زحقیقــــتم نگــــویـــــد بدرون ابــــرظلـــمت، گــــل بیغبــــار تابـــــد نه به زنده کاردارم، نه دهم بهــا به فضلــــش که چراغ وشمع روشن، به شب مــزارتابـــــد اگرازکتاب گیتی، ورق زنــی بــــه کلکــــــت زگلوی حرف موزون، هـدف شعــــارتابــــــد به سرت غروربیجا، چوحباب روی دریاسـت که مژه بهم فشاری، کـــف نابکـــــار تابـــــد کسی کزدرخت دانش، ببرد فیوض سرشــــار لب ساغرمرادش، مــل پــرخمـــــار تابــــــد هنرت چو گل شگوفد، به زمین زنــــدگانــــی همه فرش روی عالـــم، چمن بهــــارتابــــــد زدرخت برنگیری، منشان به بــــاغ فطــــرت که میان سنبلستان، چودرخـت خــــارتابـــــد به محیط وسنگ فرخار، توبخوان سرودنورور که به چشم من غبارش، به فلک حصارتابد به فرخاری بهترآید، بکشی غبار چشمش همه خوب وزشت دنیا، به نگه نگار آیــد
|
|
