|
|
|
تماس با ما
|
( طوفان گل )
ای گل شــــــــتابان می روی گل ها به دامانـــت بخــــند سر خــم نگه طــوفان گل بر پا گل افشانت بخــند ای سروَمـــا سرخَـــم که خَـــم قا مــــت کمانــم از غمـت آیا کند خم سر وَســر؟ درکـُـل نـه امــکانت بخــند گردان کـــه می گردد عطـــش آتـــش به گِردَ کــــاروان گریان ز گرد از گریه گـُل ازگِل گلستانت بخــند آتـــــــش زاو در آبَ گِـــل ای گـــل زرخســارش خــجل دیده که دیده های دل خُمـــره که دســتانت بخــند خندان شگـُفت، تا گل شگـُفت از این که دید از ما نهُفت گفتا که دل گویـم که مفت انگشت و پنهانت بخند از بـــس خمــــاره (قـادری) هــم نــــشه ای دُر از دری افشـــان زخَُمّ کوثری این سینـه ســـوزانت بخــند خورشـــید ما خونــخواره ای آخـَـر چََه آتــــش پـاره ای هم ســوزََ ساز ای نازَ نازَ آتـــش زپیــکانت بخــند
( رقص شبنم )
باد وبــاران ابر وطــــوفان صاعــقه زیـبـا بـــهار باغ وراغ و دشـــت و کــوه ومسـتِیَ دریا بـــهار جمـله در تســــبیح او باشــند و دل در خلـسـه شــد لا الـــهَ نفــی والا هــــو، که تــــاغـــوغـا بـــهار ای صــــفا اندر تصادف خلسه ها در هـم شکـست سنـــــگ ناز رقص شبـنم زد رخ صـــهبا بـــهار دیده هـــا از دل که دیـدند او که دُر افشــان زلعــل صــوتِِ بلـــبل گل سُروده رقـــصَ گل آوا بـــهار ای صــفا از آن دلََََ دل مسـتی ي دارد چـه خـوشَ دل گـرفت اندر سحـر آئینه ای صــــــحرا بـــهار خویشتن را خوش نساز از خویشَ خوش بیگانه شو خانـه خـالی خاطرت جمـــع جای او تنهــا بـــهار وعــده از دیــدار دارد مــوجَ خون در کــف گهـــر نـیست و تا الـطاف جانان کـرده دو دنـــیا بـــهار
عبدالقادر قادري
(بازي به آتش)
ترا اي نفــسَ درس نو كــه عُرفانــي نــزن ديگــر خمه خنجــر شكست بشكست نميدانــي نــزن ديـگر بشين ايستاده استاد است شــوي آدم كه فرياد است دلا تشخــيص و وسواســي كه شيطانــي نـزن ديگر زمين بُگذار كجه شمشير مدد يا غوث و دستش گير گهــر در پاي پيـــر ما چـــه طوفانـــي نــزن ديگـر نـزن زاهــد نيــم تا زُهــد، ز يزدانــت تشــكر كــن دو دســت بالا سلاح بايــد زميــن ماني نــزن ديگر نه اطمــينان و نـه با تـــو دلا خلــع سلاحــش كــن بنه سر سَجــده شكــر او چه حيرانــي نــزن ديگــر غـــلام پيــرَ پــيـرانــم شــرر بارد كــه طــوفانــم ديگــر بازي به آتــش نه، كــه ويرانــي نــزن ديگر
(رمز الا هو)
عِطر گــل در دست نسيــم دارد به او آهســته گفت در كـنار رقــصَ شبنــم ديـــده اي بنشسته گفــت؟ محتــــوا تســـبيـــح و باشـــد در ثــــنـاء كــبــــريا خورشيــدَ مه تا به ماهــي خويشتــن آراستــه گفت شمس وآتش دل چرا كش آن چَه اسرارست كه دل ميرود بينـــد كــه آتـــش در مـيان گلدستــه گـــفت لا الهَ نيست كه معبودِ ديگـر پس نفــسَ چيســـت؟ گــوش بفرمانش نكــن، دل در برويش بستــه گفت شمسَ آتــش دل ازان كـــش رمــز الا هــــو ازان پر عقاب آنــدم كـه ديــدم تا قفــس بَشكــسته گفـــت
عبدالقادر قادري
( گلَ خورشيد )
گــلَ خورشـــيد مـن گوئــي فرســتـاده پَيـامـــش را نـسـيـــم صبــحدم دارد بــه لــب از دل كلامـــش را نگــفتا يــك دوبيتــي دل از آن اســرار مــــستي ها نــه مـطــلع را هــمي دانـم و نه حــسن ختامـــش را كــه تـا شايــد كـــنم افـــشـا از آن آيـا نگــفتـــه دل؟ تو خود اي دل عيان كردي نه من، افشا تو نامش را گــلَ خورشـــيد ما باشــد به عالم شمــس تبريـــزي نــه مــن دانــم نــه مــولانــا خــدا دانــد مقامـــش را ز سر تا پا در آن آتش من و دل هر دو مي سوزيم نه جايَ مــن در آن محــفل كه دل بنــهاده گامــش را
(طينت كه از پروانه ام)
امشــب چَه افشانــه شــميم از عـِـطرَ گــل مستانــه ام بيرون ز دير و از حــرم ره نيســت و در بتـخانه ام گريـه نــگه! از گـرد و گِـل در خود نگــه گردد خجل محــمل كه انــدر آبَ گِــل از شمــسَ گل مســتانه ام مــن پاسبـانــه پاســبان از خــود نـــشانـه؟ نــه نــشان با بــي نــشانه صــد نـشان خادم كه در ميــخانــه ام با مـي فَــروشان چاكــرَم زان ره ز رنــدان مي بـَـرم صــد سودَ در ســودايَ دل رنــدي نگــه! رنـدانه ام اي نفس پست! در دستَ دست خَنجرنگه!از خونه خم گوئــي كه ما را مطــمئن گويــم ز تو بيــگانــه ام گــر قادري! بر ‹قادري› يك حــرف گوئــي سفسـطه ديوانـه را دنـدان شكسـت چون تو نَه من ديوانه ام ياهـــــو كــه اوراد دلَ آســان بــه ما هــــر مشــكـلـه انـدر قــضا تـــن داده ام طــينت كه از پـروانــه ام
( طوفان گل )
ای گل شــــــــتابان می روی گل ها به دامانـــت بخــــند سر خــم نگه طــوفان گل بر پا گل افشانت بخــند ای سروَمـــا سرخَـــم که خَـــم قا مــــت کمانــم از غمـت آیا کند خم سر وَســر؟ درکـُـل نـه امــکانت بخــند گردان کـــه می گردد عطـــش آتـــش به گِردَ کــــاروان گریان ز گرد از گریه گـُل از گِل گلستانت بخــند آتـــــــش زاو در آبَ گِـــل ای گـــل زرخســارش خــجل دیده که دیده های دل خُمـــره که دســتانت بخــند خندان شگـُفت، تا گل شگـُفت از این که دید از ما نهُفت گفتا که دل گویم که مفت انگشت و پنهانت ؟ بخند از بـــس خمــــاره (قـادری) هــم نــــشه ای دُر از دری افشـــان زخَُمّ کوثری این سینـه ســـوزانت بخــند خورشـــید ما خونــخواره ای آخـَـر چََه آتــــش پــاره ای هم ســوزََ ساز ای نازَ نازَ آتـــش زپیــکانت بخــند
( رقص شبنم )
باد وبــاران ابر وطــــوفان صاعــقه زیـبـا بـــهار باغ وراغ و دشـــت و کــوه ومسـتِیَ دریا بـــهار جمـله در تســــبیح او باشــند و دل در خلـسـه شــد لا الـــهَ نفــی والا هــــو، که تــــاغـــوغـا بـــهار ای صــــفا اندر تصادف خلسه ها در هـم شکـست سنـــــگ نازَ رقص شبـنم زد رخَ صـــهبا بـــهار دیده هـــا از دل که دیـدند او که دُر افشــان زلعــل صــوتِِ بلـــبل گل سُروده رقـــصَ گل آوا بـــهار ای صــفا از آن دلََََ دل مسـتی ي دارد چـه خـوشَ دل گـرفت اندر سحـر آئینه ای صــــــحرا بـــهار خویشتن را خوش نساز از خویشَ خوش بیگانه شو خانـه خـالی خاطرت جمـــع جای او تنهــا بـــهار وعــده از دیــدار دارد مــوجَ خون در کــف گهـــر نـیست و تا الـطاف جانان کـرده دو دنـــیا بـــهار
( شیشه اندر سنگ ) دُو ملک آید به قــبرم ‹قــادری› را این خطــاب رب تو کـــی؟ باشـــد آنـــکه دل زمـا کـــرده کبــاب آن طـــنین آن وقت طــناب اندر تـــنور آتشــــم ســــویَ صحرایَ قیامـــت نعــره یاهــو در شتــاب سینه بشــکافید نگه دریایَ خون باشـد زعشـــق انــتــقــــاد از چََََــه نـــگـــه دریـــایَ دردَ الــتــهــاب خوانــده اید آیا زقـــــرآن عـلم الاسمـــا ءَ رب؟ کـی شـما بار از امانــــت را کشـــیدن کو جــواب؟ شیشه اندر سنگ زدند و دوشَ کاهی کوه وکش گـر شــما در جایَ انــــسان عاصَی وای از عــذاب خشتَ پشتَََ قصـر خود را (قادری) یکسر کـَـنَد تا لــِــقـاءَ رب نماید قصــر چیســـت عالی جنــاب؟
( 1 ) به نام آنـــکه در آب و گــل آتـــش الـف دو لام و ها شد نامَ ذاتش شمیم از گل ز رحمان و رحـیم شد مــشام دل مــعطربا صفاتــش
( 2 ) كه عـنقا پـــر كشيده دام وبگسست چو صيــــادش هيــولا ابـــليسَ پـــست نروخفاش وخوف انـــدر سحر بـــاد سفر بايد كه رفت چي داري در دست؟
( 3 ) نبــــينم خود چــــرا آئينه بــــشكست كه مي بيـــنم روي آن ره كه بن بـــست نـــرو حيف نــگه گلـــشن در آن سو زاوج بـــرج پســــتي چـاره اي هســـت
( 4 ) نروگيچي شكست آن ره كه بن بست لجن زار انتهـا ، پيچــــي دران دســت! نرو سرعـــــت ، سر پيــــچَ مَپــيچي كمي مايل بــدستِ راست و ســـر مست
( 5 ) بده دست دست دل، مستانه در دست نشــان گلشن و مــــال تــــو دربـــست كمـي سخـــــتَ ولي ارزش فــراوان تــوان گر، مـي تـوان از خويشتن رست
( 6 ) رســـي آن وقت به اهدافي كــه والا نبــــيني خـود بغــــير از حـــق تـــعالي نشه اي قادري آن وقــــت نشـــانت نـــدارد انـــــتـــها پـــر زن بــه بــــالا
( 7 ) مـــي وحدت كشانـــد گـر بــــه بالا چـــه زيبــا تحفــه ي از حــــق تعـــالي گمانــم گردَ با گِـــرد بـــاده گردان يقـــيـن اي قــــادري گوئـــي! كـــه والا
( 8 ) نــــدانـــد قادري چيـست چاره دل زطوفـــــان نــــگـــاه مــــهــــواره دل؟ كجايــه سانحه؟ شلــــيـــك نــازش كه ريـــخت در سر هــــزاران پاره دل
(
9 ) چه بايد اختراع تـا چاره گـــردد ؟ بــــدون سر نشيـــــن طيــــــاره دل ؟
( 10 ) ابــر قـــدرت قشنــــگَ ما دوبــاره كه قلـــب آسيـــا هســت چـــاره داره زفِيـــلــسوف شـــرق نقـشه اش را كه اجـــرا مــو بــه مــو مـا ابتـــكاره
(11) عقـــاب آرَيــانـــا چـــاره داره ! در اوج جــوّ از آن جــا جلــوه داره نشــان از ردَّ پـــايَ جانشيـــنش رهـــي شيـــري رصـــد او ابتـكاره
(سكوت خنده)
شميــم گل مــشام آمـد بچـــين گــل چــيدنــت نــازم چو عِطــر مشك ناب گـل كه تا خنــديدنت نازم چه طوفان ها كه تا بر پا چه گـل افــشان شـده از ما چه عطـر آگين چه زيباتر زخنــده ديدنــت نازم نگـه خنجـر بدسـت دارد نگــه اي دل چـه خونــريزه بدسـت دارد نمــكدان و بـپاش افــشانــدنت نازم نگه اي دل كه شوخ مست بدست گلدان نگه آن دست كه ديــدم دل گرفـته گل نهان گر، كردنــت نازم نگه مهــوش در ان آتــش كه دل مارا بســويت كــش كه خام وپخت و بريانم وسوختي سوختـنت نازم سكــوت خـنــده را ديـــدم كـه پيــك او بدســت نامـه كــه نـام قــادري ثبـــت بفـــرما گفــتنـــت نــازم در آن محفــل كه گـل از گِـل كجا مشـكل بـهاران را كه صد خرمن زگل سروم كه خم گردامنت نازم
(سكوت شب)
شميــم آن شــب نگاهــــي نـاز وديــده ديدنـت نازم سكـــوت شب شكــست از تـو ويا هــو گفــتنت نازم نگــه نازم چــه نازي ناز كه دل در را برويــت باز كه در بســـت خانه مال تو چــرا در بســـتنت نـازم به گلخانه كه دل چيده كه صـد گلــدان ز يك رنــگي كه دل ديــده تــماشا را تــو گفـــتي احســنــت نــازم مگر اي گل پسندت نيست كه خانه بي تو غرق خون كه خون با خون شود شسته؟ دو دست با دامنت نازم شميم گل ز دسـت دل رهــي شيــري رصــد مشــكل كه ماند محــمل به آب وگِل به گِل گل كاشتـنت نازم
(چو گل خنديدنت نازم)
چَه طــوفان در فـــشانه دُر نگــه گر، ديــدنــت نازم نـَرو ســروَ خِــرامان تا كــــه دُر در دامــنت نازم كــنارَساحــلــي جـانان تـــماشا دارد ايـــن طــوفان شــود يك لحـظه سروم سر، كه خم گربا منت نازم دُهـان خورشــيدَ بازو ناز كه دُر در لعــل دارد راز معــما را كه دل تا بـاز زمــن رنجــيــدنــت نازم زمن گر من خطا كردم ز خود بر خود جفا كـــردم دِگــــر ازمـن نـشانه نيــست نــشان بودنــت نازم چـَـه ناز اي نازَ نـازه ناز كــه تا گويــم نــيازم بــاز كــه حـذف ميــم ما، تا تو چـو گل خنديدنــت نازم مگر اي دل چه شد مشكل كه تا محمل به گـل مانده بــهانــه تـو، تمــنايــم زتـــو هـــو گفـــتنت نــازم
|
|
